آنها اين كلمات را مىگفتند و آن حضرت مىگفت : اللّهم آمين ربّ العالمين اذهبوا فقد عفوت عنكم و اعتقت رقابكم رجاء للعفو عنّى و عتق رقبتى « 1 » . پس چون روز عيد مىگشت ، جايزه مىداد به ايشان به‌مقدارى كه آنها را حفظ كند و بىنياز كند از آنچه در دست مردم است ، و هيچ سالى نبود مگر آن‌كه آزاد مىكرد در شب آخر ماه رمضان بيست نفر يا چيزى كمتر يا زيادتر و مىگفت : حق‌تعالى در هر شب ماه رمضان وقت افطار هفتاد هزار هزار نفر از آتش جهنّم آزاد مىكند كه همگى مستوجب آتش باشند ، و چون شب آخر شود به مقدارى كه در جميع ماه رمضان آزاد كرده آزاد فرمايد ، و من دوست مىدارم كه خدا مرا ببيند كه من آزاد كردم بندگان خود را در دنيا به اميد آن‌كه مرا آزاد فرمايد از آتش جهنّم . « 2 »

--> ( 1 ) - خدايا اجابت كن اى پروردگار عالم‌ها و ( مىفرمود ) : برويد ، از شما گذشتم و شما را آزاد كردم به اميد اين‌كه عفو كند خدا مرا و از آتش آزادم كند . ( 2 ) - الاقبال / 477 عنه بحار ج 46 ص 105 - 103 ب 5 ح 93 .